Majd Khalifeh: "Twijfel is geen zwakte, maar een daad van verzet"

In het boek ‘Het licht van de twijfel’ blikt journalist en auteur Majd Khalifeh terug op de oorlog in Gaza, zijn terugkeer naar Damascus en hoe hij constant ‘leeft tussen twee werelden’. Twijfel is voor hem een handvat en geeft hem kracht als mens en journalist.  

Wat moest er volgens u in ‘Het licht van de twijfel’ verteld worden? 

“De oorlog in Gaza heeft wereldwijd een schok veroorzaakt. Als journalist zag ik niet alleen de beelden, maar ook hoe het vertrouwen van veel mensen in westerse waarden zoals mensenrechten en democratie onder druk kwam te staan. Mijn terugkeer naar Damascus confronteerde mij bovendien met mijn eigen verleden, de gevolgen van oorlog en sancties, en de vraag hoe ik vandaag naar het Midden-Oosten kijk. Schrijven aan het boek werd voor mij uiteindelijk ook een vorm van therapie.” 

Waarom staat twijfel centraal in het boek? 

“Twijfel is voor mij een kracht. In Vlaanderen heb ik geleerd om beweringen, beelden en overtuigingen kritisch te bekijken. Voor journalistiek is dat essentieel. Twijfel helpt ons om dieper te graven naar feiten en nuance in plaats van vast te blijven zitten in zekerheden.” 

Ziet u die twijfel ook terug in uw persoonlijke levensverhaal? 

“Absoluut. Wanneer ik door Damascus wandel, vraag ik me af in welke mate ik nog deel uitmaak van de Arabische wereld en of ik ooit zou kunnen terugkeren. Ik leef tussen Vlaanderen en het Midden-Oosten. Die twijfels verdwijnen niet, maar ze helpen me betekenis te geven aan mijn leven en werk.” 

U schrijft dat twijfel ook een daad van verzet kan zijn. Wat bedoelt u daarmee? 

“Voor mij betekent verzet dat je blijft nadenken en vragen stellen. In een wereld waarin politieke slogans en desinformatie steeds meer ruimte krijgen, is kritisch blijven denken een vorm van weerstand. Als journalist probeer ik dat te doen door voortdurend bronnen, cijfers en verhalen te onderzoeken.” 

Verdwijnt het gevoel van “leven” tussen verschillende werelden ooit? 

“Nee. Veel mensen uit het Midden-Oosten dragen een blijvende heimwee met zich mee. Vlaanderen is mijn thuis geworden, maar mijn wortels blijven in Syrië, Palestina en de bredere Arabische cultuur verankerd. Die twee werelden bestaan naast elkaar.” 

Wat zien mensen volgens u vaak niet wanneer ze naar vluchtelingen kijken? 

“Een taalachterstand wordt te vaak gezien als een persoonlijke zwakte. Achter iemand die nog geen Nederlands spreekt, kan een arts, leerkracht, ondernemer of kunstenaar schuilgaan. Taal is belangrijk, maar mag nooit bepalen hoeveel waardigheid iemand krijgt.” 

Waar hoopt u dat mensen tijdens Wereldvluchtelingendag meer bij stilstaan? 

“Bij de oorzaken van vluchtelingenstromen. We spreken veel over grenzen, controles en migratieroutes, maar veel minder over waarom mensen vertrekken. Zolang oorlog, vervolging en andere pushfactoren blijven bestaan, zullen mensen blijven vluchten.”